Burduš ponovo među svojima: Emocije do plafona drugog dana FEDIS-a s pričom o velikanu koji nije mario za pare

Drugi dan FEDIS-a bio je posvećen Burdušu. Ksenija Đokić govorila je o životu svog oca, njegovim odlukama, anegdotama i odnosu prema glumi, dok se Milenko Pavlov prisećao kolege velikog na sceni koliko i iza nje.

Preporučujemo

Neke uloge se zaborave čim se završi serija, a neke toliko prirastu čoveku da ga narod po njima zauvek pamti. Kod Jovana Janićijevića Burduša dogodilo se ovo drugo.

Drugi dan 16. Međunarodnog festivala drama i serija (FEDIS), koji se održava od 6. do 8. oktobra u Domu omladine Beograda, bio je posvećen upravo njemu. U okviru tribine i omaža „Dovoljno je reći Burduš“, o velikom glumcu govorili su njegova ćerka, glumica Ksenija Đokić i glumac Milenko Pavlov, dok je razgovor moderirala TV kritičarka Meri Bilić.

Pričalo se o ulozi koja ga je zauvek obeležila, ali i o svemu onome iza nje. O njegovim izborima, radu, pokušajima da napravi korak dalje, anegdotama koje su ostale u porodici i vremenu u kojem su se gluma i odnos prema kolegama razlikovali od današnjih.

Burduš nije bio samo nadimak

Jovan Janićijević rođen je 18. maja 1932. godine u mestu Maskare kod Varvarina, a glumu je diplomirao na Akademiji za pozorišnu umetnost u Beogradu.

Od 1953. godine igrao je u Beogradskom dramskom pozorištu, a tokom karijere ostvario je brojne uloge na filmu i televiziji.

Međutim, jedna je promenila sve.

U televizijskoj seriji „Muzikanti“, snimljenoj 1969. godine u produkciji Televizije Beograd, Janićijević je igrao romskog muzičara Burduša. Serija je imala 10 epizoda, a priča je pratila trojicu muzičara – Burduša, Rajka i Lepog Caneta, koji su činili trio La Kampanela.

Publika je toliko zavolela seriju i njenog glavnog junaka da je Burduš postao Janićijevićev doživotni nadimak.

Usledio je i film „Burduš“, kao nastavak serije, a popularnost lika ostala je mnogo veća od jednog televizijskog projekta.

Ćerka Ksenija čuvala je priče koje nisu stale na ekran

Ksenija Đokić na omažu nije govorila samo o glumcu kojeg je javnost znala. Govorila je o ocu.

Prisećala se njegovog života, odluka koje je donosio i izazova sa kojima se susretao, ali i anegdota koje su ostale deo porodičnog sećanja.

Posebno je bilo reči o njegovim pokušajima u Holivudu i o načinu na koji je gledao na sopstveni posao.

Novac mu, prema njenim sećanjima, nije bio prioritet u radu. Važnije mu je bilo ono što radi i način na koji radi nego sama zarada.

Takav odnos prema poslu danas možda deluje neobično, posebno u vremenu u kojem se uspeh često meri kroz brojke i vidljivost. Kod Burduša je gluma bila nešto drugo – posao, zanat i životni poziv.

Omaž, međutim, nije bio samo nostalgično vraćanje u prošlost.

Ksenija Đokić govorila je i o tome kako se ustanove kulture ponekad ogreše o velike umetnike i prepuste ih zaboravu.

Takve priče posebno dobijaju težinu kada dolaze iz porodice čoveka čije ime i danas prepoznaje veliki broj gledalaca.

Burduš je ostavio trag kroz film, televiziju i pozorište. Igrao je glavne uloge u filmovima „Praznik“ iz 1967. i „Žarki“ iz 1970. godine, a publika ga pamti i po seriji „Građani sela Luga“, u kojoj je tumačio Mikulu.

Preminuo je 26. februara 1992. godine u Beogradu, u 60. godini života. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Milenko Pavlov o vremenu kada se od starijih učilo

O Burdušu je iz svog ugla govorio i Milenko Pavlov.

Govorio je o Burduševim ulogama i zaslugama, odnosu mlađih i starijih glumaca, prenošenja iskustva, ali i o tome kako su se vremena promenila.

U toj priči posebno mesto zauzima odnos prema starijim kolegama koji su se, kako kaže, nekada i poštovali. Iskustvo se nekada podrazumevalo kao nešto od čega mlađi mogu da uče, a razgovor između generacija bio je deo glumačkog života.

Festival vraća zaboravljena imena

Omaž Jovanu Janićijeviću uklopio se u širu festivalsku ideju da se publika podseti velikana domaće i regionalne televizije i filma.

Ovogodišnji FEDIS održava se od 6. do 8. oktobra 2026. godine u Domu omladine Beograda, a festival je svoju priču započeo još 2011. godine u Rakovici.

Na 16. izdanju u takmičarskom programu učestvuje 12 televizijskih serija iz Srbije, Bosne i Hercegovine i Hrvatske, koje se nadmeću za Zlatne antene.

Drugog dana, međutim, pažnja nije bila samo na novim ostvarenjima. Bila je usmerena i prema čoveku čije ime je odavno postalo deo televizijskog pamćenja, jer za Burduša nije potrebno mnogo pojašnjenja.

Dovoljno je reći – Burduš.

(Ona.rs)