Snažni bedemi povezuju 12 kula i čine ovu svetinju nalik tvrđavi: Izgradio ju je srpski despot pre šest vekova

Čini se da je srpski despot Stefan Lazarević posebnu pažnju prilikom gradnje jedne od svojih zadužbina, posvetio brizi o budućem životu svetinje.

Ne samo da je manastir Manasija ograđen čvrstim bedemima, koji povezuju ukupno 12 kula, nego ga je despot obezbedio i značajnim posedima.

Preporučujemo

Svih 12 kula, kako je navedeno na zvaničnom sajtu ove svetinje u blizini Despotovca, povezane su čvrstim bedemima. I svaka od njih, sem one koja je poznata kao Despotova kula, uzdiže se šest spratova iznad zemlje.

Građen u moravskom stilu srpske arhitekture, ovaj manastir star je više od šest vekova, budući da je njegova gradnja započeta još tokom prvih godina 15. veka.

Grobna crkva srpskog despota

I dok se i dan danas vodi polemika oko toga gde su posmrtni ostaci despota Stefana Lazarevića sahranjeni, da li u Manasiji ili u Koporinu, na zvaničnom sajtu ove svetinje naveden je podatak da je 2006. godine otkriven njegov grob. I to u „brodu crkve Svete Trojice“, glavne crkve manastira Resave, kako se zbog blizine istoimene reke ova svetinja takođe naziva.

No, bez obzira gde je despot Stefan sahranjen, nema spora oko toga da je ova svetinja, koju od Despotovca deli tek par kilometara, igrala izuzetno značajnu ulogu u istoriji naše zemlje.

Tim pre što je u svoje vreme njen ktitor upravo tu i okupio mnoge pismene ljude svoga doba, kako bi u okviru Resavske škole prepisivali knjige i tako ih ostavili očuvane za buduća pokoljenja.

Stradanje i obnova

Teška sudbina i stradanje tokom viševekovnog postojanja nije zaobišlo ni ovu srpsku srednjevekovnu svetinju. Kao uostalom ni mnoge druge.

Gradnja glavne crkve Manasije, koja je posvećena prazniku Svete Trojice završena je dana 15. maja 1418. godine, kojom prilikom je i osvećena.

Prošlo je tek oko dve decenije od tog trenutka kada su osmanske snage pristigle u manastir. Nedugo nakon toga je zabeleženo i prvo veće stradanje Resave, da bi 1467. godine ova svetinja bila korišćena kao magacin, dok su u samom uvrđenju boravili osmanski vojnici, zajedno sa imamom i zapovednikom.

Duga istorija Manasije beleži i podatak iz kasnijeg perioda, koji svedoči da je 1725. godine iguman po imenu Arsenije započeo obnovu, zajedno sa kaluđerima koji su u to doba u njemu obitavali. Međutim, to je bilo kratkog veka, jer nakon Beogradskog mira monasi bivaju prinuđeni da usled osmanskih osvajanja napuste svetinju, koja je tada i zapustela.

Vek docnije je započeta i prva značajnija obnova manastira u novijoj istoriji. Zasluge za to pripisuju se igumanu, čije je ime bilo Joanikije, a koji je u Resavu došao nedugo nakon ustanka.

Sve do 1953. godine je Manasija funcionisala kao muški manastir, da bi ženski manastir postala 1953. godine. I tako je bilo sve do nedavno, budući da počev od 2022. godine ova srednjevekovna svetinja funkcioniše kao muški manastir Srpske pravoslavne crkve.

( Ona.rs )