Ovaj manastir je trebalo da bude srušen, a onda je usledio novi problem: Dva bratstva pokrenula veliki spor

Kao retko koji srpski srednjevekovni manastir, Kuveždin je tokom svog viševekovnog postojanja bio i predmet jednog spora.

I to ni manje ni više, nego između bratstva manastira Šišatovac i bratsva manastira Slanci.

I da sve bude još tragičnije, i jedno i drugo manastirsko bratstvo je, sa svog stanovišta bilo u pravu, jer je polagalo pravo na ovu svetinju, koja se nalazi u jugozapadnom delu Fruške gore.

Srpski despot Stefan Štiljanović smatra se ktitorom Kuveždina, koji je podigao najverovatnije uz pomoć vojvode, čije je ime bilo Teodor.

Manastirske veze

Među fruškogorskim manastirima, koji se smatraju delom Male ili Srpske Svete Gore, kako se to područje zbog prisustva značajnog broja svetinja naziva, Kuveždin i Šišatovac vezuju jake veze. Tačnije, vezuje ih najpre isti ktitor.

Uz pomoć već pomenutog vojvode je srpski despot Stefan Štiljanović podigao 1520. godine ovu svetinju.

Došavši sa primorja, majstori čija su imena bili Gašpar i Jovan bili su zaduženi za gradnju i jedne i druge fruškogorske svetinje.

Budući da je Kuveždin posvećen prvom srpskom prosvetitelju i osnivaču autokefalne Crkve, Svetom Savi i njegovom ocu Svetom Simeonu, to je odigrao značajnu ulogu u proširenju kulta ovih svetitelja i na tom području.

Prvi tragičniji događaj u istoriji manastira Kuveždin zbio se nešto više od veka nakon osnivanja. Mitrovački beg Sinan je u to doba odlučio da jednostavno ovu svetinju poruši, ne bi li obezbedio materijal za gradnju neke građevine u tadašnjoj Mitrovici.

Na svu sreću, do Pajsija, koji je tada bio beogradski i sremski mitropolit je stigla te vest. On je tada igumanu manastira Šišatovac, Kirilu i monasima poručio da je potrebno da učine sve, kako bi svetinju otkupili od osmanskog bega.

Dogovor je bio da tadašnjih stotinu groša oni plaćaju mitrovačkom begu, kako bi on zauzvrat poštedeo manastir razaranja. I tako i bi.

Sukob dva bratstva

Međutim, situacija se drastično menja u trenutku kada iguman Arsenije iz manastira Slanci, sa bratstvom kreće put Kuveždina, koji je u to doba zapusteo. Istini za volju, bratstvo manastira Vinča je tokom prethodnih godina tu boravilo, ali se oni ipak nisu zadržali.

Sa druge strane, monasi manastira Šišatovac, koji su na sebe uzeli obavezu da plaćaju stotinu groša godišnje osmanskom zapovedniku, sa punim pravom su smatrali da polažu pravo na manastir Kuveždin.

Nemajući kuda, tadašnji patrijarh Arsenije je pokušavao da situaciju umiri, moleći šišatovačke monahe da se strpe i ugoste svoju pristiglu braću, u nadi da se oni baš i neće naročito mnogo tu zadržati.

Pa ipak, čini se da baš i nije bilo tako, jer su slanački monasi u Kuveždinu ostali.

Sve to je rezultiralo sporenjem između ova dva monaška bratstva. Podela zemlje između ove dve svetinje izvršena je zaslugom Vićentija Popovića, tadašnjeg arhiepiskopa karlovačkog.

Tek nakon svih tih sporenja i peripetija, shvativši da su i Šišatovac i Kuveždin gradili isti ktitori i da ih veže zajednička istorija, monasi i jednog i drugog fruškogorskog manastira se konačno i mire.

( Ona.rs / „TO Grada Sremska Mitrovica“ )

Pošaljite nam Vaše snimke, fotografije i priče na broj telefona +381 64 8939257 (WhatsApp / Viber / Telegram).

Povezane vesti

Ona.rs zadržava sva prava nad sadržajem. Za preuzimanje sadržaja pogledajte uputstva na stranici Uslovi korišćenja.