Otvorili su kapsulu prvog zamrznutog čoveka i ovo su zatekli unutra: Svi su se naježili zbog prizora

Prvi čovek čije je telo zamrznuto nakon smrti još čeka na naučno čudo koje bi moglo da promeni istoriju medicine. Američki profesor psihologije Džejms Bedford preminuo je 12. januara 1967. godine, ali umesto tradicionalne sahrane, njegovo telo podvrgnuto je eksperimentalnom postupku krionike. Ideja je bila da se sačuva na ekstremno niskoj temperaturi, uz nadu da će buduće generacije naučnika jednog dana pronaći način da ga vrate u život.

Gotovo šest decenija kasnije, Bedfordovo telo i dalje se čuva u specijalnom rezervoaru. Iako je ova tehnologija tokom godina napredovala, mogućnost oživljavanja čoveka nakon smrti i dalje pripada domenu naučne fantastike. Posebnu pažnju privukao je pregled iz 1991. godine, kada su stručnjaci prvi put nakon više od dve decenije detaljnije ispitali stanje njegovog tela.

Preporučujemo

Bedford je imao 73 godine kada je preminuo od raka. Suočen sa bolešću koju medicina tog vremena nije mogla da izleči, odlučio je da se podvrgne postupku koji je tada bio gotovo potpuno eksperimentalan. Njegova odluka označila je početak jednog od najneobičnijih i najdugotrajnijih eksperimenata u istoriji pokušaja produženja ljudskog života.

Kako je Džejms Bedford postao prvi čovek sačuvan krionikom?

Krionika se zasniva na ideji da bi telo ili mozak, sačuvani na veoma niskim temperaturama nakon smrti, jednog dana mogli da budu popravljeni zahvaljujući budućem napretku medicine. Zagovornici ove metode veruju da bi buduće tehnologije možda mogle da obnove oštećena tkiva i omoguće povratak životnih funkcija.

Važno je, međutim, naglasiti da je reč o pretpostavci, a ne o dokazanom medicinskom postupku. Ne postoji potvrđen način da se čovek nakon smrti i dugotrajnog krioničkog čuvanja vrati u život.

Bedford je preminuo 12. januara 1967. godine, a ubrzo nakon proglašenja smrti započet je postupak očuvanja njegovog tela. U početku su korišćeni led i sredstva koja je trebalo da umanje oštećenja tkiva tokom hlađenja. Telo je najpre hlađeno pomoću suvog leda, a zatim smešteno u specijalni rezervoar sa tečnim azotom.

Temperatura tečnog azota iznosi približno minus 196 stepeni Celzijusa. U takvim uslovima biološki procesi se usporavaju do te mere da se telo može dugoročno čuvati bez uobičajenog raspadanja.

Bedfordov slučaj postao je važna prekretnica za pristalice krionike, jer je pokazao da je dugoročno čuvanje ljudskog tela na ekstremno niskim temperaturama tehnički moguće. Međutim, očuvanje tela i njegovo buduće oživljavanje dve su potpuno različite stvari.

Šta su stručnjaci otkrili kada su otvorili rezervoar 1991. godine?

Tokom narednih decenija Bedfordovo telo više puta je premeštano zbog troškova čuvanja, tehničkih razloga i sporova u vezi sa njegovom budućnošću. Njegova porodica nastojala je da ispuni njegovu poslednju želju, uprkos protivljenju pojedinih članova koji su smatrali da bi trebalo da bude tradicionalno sahranjen.

Posebno važan trenutak dogodio se 25. maja 1991. godine, kada su stručnjaci organizacije Alkor otvorili stari kriogeni rezervoar kako bi Bedfordovo telo prebacili u savremeniji sistem za čuvanje. Bio je to detaljniji pregled njegovog stanja nakon približno 24 godine provedene u uslovima ekstremne hladnoće.

Prema izveštaju koji se pripisuje stručnjaku za krioniku Majku Darvinu, spoljašnji izgled tela bio je iznenađujuće dobro očuvan. Pojedini opisi navodili su da je Bedford izgledao mlađe nego u trenutku smrti, što je privuklo dodatnu pažnju javnosti.

Ipak, pregled nije pokazao da je telo ostalo potpuno netaknuto. Na koži vrata i gornjeg dela grudnog koša primećene su promene boje, dok su rožnjače bile zamućene, odnosno pobelele. Uočene su i površinske pukotine na pojedinim delovima tela, što ukazuje na oštećenja povezana sa procesom zamrzavanja i dugotrajnim čuvanjem.

Jedan od detalja koji se navodio u izveštaju odnosio se na led korišćen tokom prvobitnog postupka. Njegova očuvana struktura ukazivala je na to da telo tokom čuvanja nije prošlo kroz potpuno odmrzavanje.

Međutim, ni ovaj pregled nije mogao da pruži potpunu sliku stanja unutrašnjih organa i mozga. Da bi se izbeglo zagrevanje tela, postupak je morao da se obavlja u uslovima koji su ograničavali mogućnost detaljnog ispitivanja.

Zato se rezultati pregleda iz 1991. godine ne mogu tumačiti kao dokaz da bi Bedford mogao da bude oživljen. Oni pružaju informacije o spoljašnjem stanju tela, ali ne rešavaju ključno pitanje - da li bi se funkcije mozga i drugih organa ikada mogle obnoviti.

Gde se danas čuva telo Džejmsa Bedforda?

Bedfordovo telo čuva se u organizaciji Alkor Lajf Ekstenšen Fondejšn u Skotsdejlu, u američkoj saveznoj državi Arizoni. Ova organizacija bavi se krioničkim očuvanjem ljudi i delova tela, u nadi da će budući medicinski napredak omogućiti ono što današnja nauka ne može.

Od 1967. godine, kada je započet ovaj eksperiment, tehnologija očuvanja na niskim temperaturama znatno je napredovala. Jedan od postupaka koji se danas koristi u krionici jeste vitrifikacija, čiji je cilj da smanji stvaranje kristala leda koji mogu da oštete ćelije i tkiva.

Za razliku od jednostavnog zamrzavanja, vitrifikacija podrazumeva upotrebu posebnih rastvora i brzo hlađenje kako bi se tkivo dovelo u stanje nalik staklu, uz što manje stvaranja kristala leda. Ipak, ni ova metoda nije omogućila oživljavanje krionički sačuvanog čoveka.

Može li nauka jednog dana da vrati Bedforda u život?

Upravo to je najveća nepoznanica koja prati Bedfordov slučaj. Iako je krionika zasnovana na ideji da će buduće generacije raspolagati naprednijim metodama lečenja i obnove tkiva, nauka još nema tehnologiju kojom bi se osoba nakon smrti i dugotrajnog čuvanja u tečnom azotu vratila u život.

Poseban problem predstavlja mozak, čije su strukture ključne za pamćenje, ličnost i druge funkcije koje čine čovekov identitet. Čak i kada bi jednog dana bilo moguće popraviti oštećena tkiva, ostaje pitanje da li bi bilo moguće obnoviti sve potrebne funkcije i sačuvati informacije koje čine osnovu nečijeg sećanja i ličnosti.

Zbog toga Bedfordovo telo ostaje deo eksperimenta čiji je krajnji ishod nepoznat. Njegov slučaj jeste važan za istoriju krionike, ali ne predstavlja dokaz da je produženje života na ovaj način moguće.

Džejms Bedford je 1967. godine odlučio da svoju budućnost prepusti naučnicima koji će živeti decenijama nakon njega. Gotovo 60 godina kasnije, njegovo telo i dalje se čuva na ekstremno niskoj temperaturi, dok pitanje koje je pokrenulo čitav eksperiment ostaje bez odgovora: može li medicina jednog dana da učini ono što je danas nemoguće?

(Ona.rs)