Skriven u planinama, a krije blago Nemanjića: Ovu svetinju su žene branile kamenjem od napadača

Skriven među planinskim obroncima i dubokom tišinom prirode, ovaj manastir već vekovima predstavlja mesto duhovnog mira i unutrašnjeg sabranja. Njegova atmosfera odiše spokojem, dok spoj kamena, šume i reke stvara prizor koji deluje gotovo nestvarno. Kroz istoriju je bio utočište vernicima, ali i svedok brojnih promena koje su oblikovale ovaj kraj.

U pitanju je manastir Bigorski koji se nalazi u Severnoj Makedoniji. Prema predanju koje je zabeleženo 1833. u manstirskom letopisu crkvu je 1020. godine sagradio Jovan I. Debranin, prvi arhiepiskop Ohrida. Međutim, narodno predanje kaže da je ovo je jedna od najstarijih srpskih zadužbina. U prilog tome govori i činjenica da svi srpski vladari do početka 20. veka pomagali i darivali ovaj manastir.

Preporučujemo

Prema zapisu igumana ovog manastira iz 1889. "Što su Dečani u severnoj Staroj Srbiji, to je Sv. Jovan "Bigorski" u južnoj Staroj Srbiji". Po drugoj legendi manastirsku crkvu je podigao i ukrasio u 11. veku zetski kralj Jovan Vladimir, srpski vladar Duklje, najmoćnije srpske kneževine tog doba.

Rušen je i pljačkan nekoliko puta

Tokom vremena, manastir Bigorski je više puta pljačkan i rušen, a najviše je oštećen od strane Turaka u 16. veku. Uz pomoć seljaka iz sela Galičnika, usledila je obnova igumana Ilariona 1743. godine. Nekoliko konaka za monahe i manastirska trpezarija je izgrađeno. Tokom Prvog svetskog rata Bugari su opljačkali Bigorski i odneli srebro koje su našli.

Manastir je temeljno obnovljen 1927. godine, a jedno zvono je 1925. godine darivao kralj Aleksandar Кarađorđević.

Nije bio samo manastir

Manastir Bigorski je bio i bolnica i škola, pa je pri manastiru u periodu između 1868-1874. godine radila srpska narodna škola. Godine 1891. ovu svetinju pokušali su da uzurpiraju Bugari koji su tražili da im se ustupi zgrada "Starog konaka" za školski pansion. Monasi to nisu hteli da dozvole, a kada su Bugari pokušali silom da uđu, oterali su ih meštani, mahom žene, koje su ih gađale kamenjem.

Današnji manastirski kompleks sastoji se od crkve, grobnice (kosturnice) odbrambene kule-zvonika, zgrada za boravak monaha i novoizgrađenog dela za boravak brojnih gostiju koji u ovu svetinju dolaze iz svih krajeva sveta.

Čudotvorna ikona o kojoj se priča

Unutrašnjost crkve je oslikana freskama iz Hristovog života i stradanja, kao životopis posvećen srpskim vladarima od Nemanjića do Кosovskog boja. U velikoj kupoli oslikan je Hrist Pantokrator - Svedržitelj, koji desnom rukom blagosilja, a u levoj drži jevanđelje. Srpsko poreklo dokazuju i ikone, dvoglavi beli orlovi na podu hrama, kao i stari mesingani svećnjaci sa ugraviranim dvoglavim orlovima i zvona.

Naime, tri crkvena zvona koja su bila u tornju do 1924. godine darovi su srpskih vladara. Jedno je 1837. poklonio knjaz Miloš Obrenović, drugo knez Aleksandar Кarađorđević 1850. godine, a treće zvono iste godine su darivali kneževići Petar i Andreja Кarađorđević.

(Ona.rs/Etnosrb)