Zbog zidina kojima je okružen, jedan je od retkih manastira u Srbiji koji su obnavljali i osmanski osvajači
Da su mnogi srednjevekovni srpski manastiri bivali rušeni, paljeni i pljačkani u vreme kada su na ovim prostorima bile prisutne osmanske snage, svima nam je dobro poznato.
Međutim, postoji jedan manastir u Srbiji, koji su u svoje vreme čak i osmanski osvajači obnavljali.
Preporučujemo
Skrivena termalna oaza: Voda od 43 stepena izvire iz zemlje, a kupanje je besplatno tokom cele godine
Pun Mesec u Vodoliji 29. jula menja pravila igre: Evo šta donosi svakom horoskopskom znaku
Razlog za to zbog čega je manastir Manasija ili Resava, zadužbina srpskog despota Stefana Lazarevića bio pošteđen surove sudbine u to vreme, krije se u zidinama koje ga okružuju.
Sem toga, ova srednjevekovna svetinja, koja je udaljena tek pad kilometara od Despotovca, značajna je i za srpski narod i to najpre zbog prepisivačke delatnosti, čuvene Resavske škole koja je u njoj u vreme despotove vladavine funkcionisala.
Gradnja Manasije
Istorijski izvori navode da je despot Stefan Lazarević podigao manastir, nedaleko od istoimene reke. Resava ili Manasija je danas okarakterisana kao Spomenik kulture od izuzetnog značaja, pa se kao takav, ovaj srednjevekovni srpski manastir nalazi pod zaštitom nadležnih institucija.
Iako Konstantin Filozof, biograf despota Stefana Lazarevića precizno navodi da je 1407. godine započeta gradnja ove svetinje, pouzdanih istorijskih podataka o vremenu završetka njegove gradnje nema. Pa ipak, postoje pretpostavke o tome, koje navode da je 11 godina trajanja gradnja manastira Manasije.
Obezbedio je ovaj srpski vladar svoju zadužbinu i u materijalnom smislu, te je u tu svrhu i mnoga imanja u blizini svetinje kupio i darovao manastiru.
Polemika oko moštiju zadužibanara
Okružen sa 11 kula, među kojima je Despotova najprepoznatljivija, manastir Resava je u svoje vreme bio značajan baš zbog prepisivačke delatnosti.
Iako su osmanski vojnici obnavljali ovu svetinju, koja je njima bila značajna baš zbog kula kojima je opasana, to nije imalo naročitog uticaja i na stradanje Manasije, jer je manastir toko svoje duge istorije nekoliko puta stradao. Poput mnogih drugih srednjevekovnih srpskih manastira, doduše.
O tome da li je despot Stefan Lazarević zaista sahranjen u svojoj zadužbini ili, pak u manastiru Koporin, koji se nalazi nedaleko od Velike Plane i Smederevske Palanke, postoje oprečne tvrdnje.
No bilo kako bilo, nakon alazile moštiju koje su otkrivene u Manasiji, utvrđeno je da je to prilično izvesno, mada DNK analiza moštiju koje su u Koporinu otkrivene nije izvršena „jer vladika Braničevski nije dao dozvolu za to“, navodi „Manastiriusrbiji“.
Izuzev glavne manastirske crkve, koja je posvećena prazniku Svete Trojice, deo kompleksa manastira Manasije ili Resave čine i konaci, kao i trpezarija, dok ga zidine kojima je opasan čine jedinstvenim i prepoznatljivim.
( Ona.rs )